Po tym ogromnym wyczerpaniu nerwowym dni ostatnich czuł ulgę i z rozkosz± dał .

Wtedy, kiedy partnerzy znają specyfikę psychoseksualnej i psychicznej odmienności płci. Jest to zresztą konieczny warunek dla dobrego porozumienia małżeńskiego.. I nie zatrzymał Rafała, a to myśmy byli pościg! I pod naszym domem też go nie było! - Skąd wiesz? Nie pytaliśmy Chabra. Ale ja się wcale nie upieram, tylko tak mi się plącze po głowie... -Dobra, zobaczymy, co tutaj będzie... Chaber prowadził pewnie i szybko, bez wahania skręcił wkrótce na jakieś podwórze za jakimś budynkiem. Przejazd był tam ciasny. Brama wprawdzie miała normalne rozmiary, ale zaraz za nią leżały potężne rury, ułożone tak, że zagradzały drogę. Pawełek odsapnął i przyjrzał się temu z uwagą. - TIR-em nie wjadą - ocenił. - Choćby pękli. Chyba żeby rozwalili ten drugi słup. Przed sobą, w głębi podwórza, usłyszeli jakieś głosy. Zupełnie ciemno nie było, bo miasto zawsze świeci, blask padał z okien i lamp nad drzwiami, ale jasne plamy układały się nierównomiernie, a pomiędzy nimi panował mrok. Chaber wiedział już wszystko i nie musiał iść wprost po śladach. Przemknął okrężną drogą, kryjąc się w cieniu, aż doprowadził dokładnie tam, gdzie trzech ludzi awanturowało się i pomstowało, zmieniając koło w samochodzie. Nie podchodzili do nich, cofnęli się ku budynkowi i zatrzymali w ciemności za wielkim świerkiem, rosnącym prawie przed drzwiami wyjściowymi. -Primo, pan Wolski tu był - sprecyzowała sytuację Janeczka. - Po drugie, nic nie rozumiem.. ;: epok, które właśnie tu miały tkwić, gdzie§ pod zapiek-. - Był tu przed chwilą, ale poproszono go do telefonu. Zdaje się, że to sam Fuhrer z Berlina. - Otarł chusteczką pot z czoła. - Jest tu wielu pani znajomych. Na przykład Comboultowie. Stali po drugiej stronie galerii. Maurice Comboult, zwany przez swoich pracowników Papa Comboult, z żoną i córką. Pięć winnic, dwie wytwórnie konserw i fabryka sprzętu rolniczego. Najbogatszy człowiek w okręgu, pomnażający swój stan posiadania dzięki kolaboracji z Niemcami. Genevieve z trudem ukryła swoją złość. W drzwiach pojawił się feldmarszałek Rommel, a obok niego Priem. - Przepraszam panią na moment - powiedział Ziemke. Podszedł do niej młody porucznik, który poprzedniej nocy okazał się takim dobrym tancerzem, i zaprosił ją do walca. Prowadził wspaniale, a kiedy muzyka przebrzmiała, zaproponował, że przyniesie jej kieliszek szampana. Stała przy kolumnie, czekając na nadejście Hortensji, gdy za jej plecami odezwał się Priem: - Myślałem, że już nie możesz wyglądać piękniej, ale dzisiaj muszę zmienić zdanie. - To miłe - odparła, ze zdziwieniem stwierdzając, że mówi naprawdę szczerze. Orkiestra zaczęła kolejnego walca. Bez słowa wziął ją w ramiona i zaczęli tańczyć. Za jego plecami ujrzała swojego porucznika, który patrzył na nią z wymówką w oczach, trzymając dwa kieliszki szampana. Muzyka zdawała się grać bez końca. Jej dźwięki docierały do Genevieve przytłumione, jakby spod wody, odrywając ją od otaczającej rzeczywistości. Istnieli tylko oni dwoje, reszta to mechanicznie poruszane figurki. Walc skończył się i zabrzmiały sporadyczne oklaski. Rommla nie było teraz w sali. Ziemke kiwnął ręką na Priema, który poprosił Genevieve o wybaczenie i odszedł. W tej właśnie chwili pojawiła się Hortensja. Jej twarz była niczym z rzeźbionego marmuru, a swoje piękne włosy koloru czerwonego złota miała upięte wysoko na głowie. Jej wieczorowa suknia z ciemnogranatowego aksamitu zamiatała ziemię, stanowiąc cudowny kontrast dla żywej barwy jej włosów i szklistych oczu. Wśród milknących rozmów wszyscy skierowali na nią wzrok, Ziemke natychmiast podbiegł, żeby ją powitać. Złożywszy pocałunek na jej dłoni, poprowadził ją pod ramię na drugi koniec sali, gdzie znajdowały się specjalnie ustawione krzesła w stylu Ludwika XIV. Genevieve spojrzała na zegarek. Było dokładnie za pięć ósma i gdy orkiestra zaczęła znowu grać, wycofała się przez tłum gości. Otworzywszy drzwi do pokoju muzycznego, wśliznęła się do środka. Zamierzała skrócić sobie tędy drogę do hallu, ale zamiast tego doznała największego szoku w swoim życiu. Paląc cygaro, feldmarszałek Erwin Rommel siedział na krześle przy fortepianie. - Ach, to pani, mademoiselle. - Wstał. - Ma już pani dosyć balu? - To tylko ból głowy - odrzekła, czując gwałtowny łomot serca. Bezwiednie przebiegła palcami po klawiaturze. - Więc pani gra, to wspaniale - powiedział.. Szklankę. Nim wlał w gardło jej zawartość, jeszcze raz zaznaczył, że pije za "spokojność duszy brata swego, Jaśka, co przez bezlitosną zachłanność swych sąsiadów na wygnanie skazany był i przyszło mu umrzeć na obcej ziemi". Po tej inwokacji Kargul z trudem przełknął ostatni łyk "swojuchy".... Konflikłowość przeszłości może wynikać z gry wyobraźni, z trudności w aktualnym dostosowaniu się partnerów, jak również z odczuwalnego ciążenia tej przeszłości, traktowanej przez partnera jako „złoty okres" swego życia..